به بیان ساده، قرارداد توافقی است که در قانون قابل اجراست. با این حال، اگرچه همه قراردادها توافقاند، همه توافقها قرارداد نیستند؛ قرارداد نوع خاصی از توافق است که با پنج رکن شناخته میشود: ایجاب، معامله، عوض، قصد ایجاد رابطه حقوقی و اهلیت طرفین.
ایجاب پیشنهادی است که ایجابکننده به قبولکننده ارائه میدهد، همراه با نشانهای مبنی بر اینکه در صورت پذیرش طرف مقابل، خود را ملزم به شروط آن میداند. این پیشنهاد میتواند شفاهی، کتبی یا از طریق رفتار ابراز شود و مخاطبش میتواند شخصی معین، گروهی خاص یا عموم مردم باشد.
در برابر آن، دعوت به معامله قرار دارد؛ پیشنهادی که صرفاً تمایل به بررسی پیشنهادهای دیگران یا ورود به مذاکره را نشان میدهد. تمایز این دو مهم است، چون ایجاب پس از قبول الزامآور میشود ولی دعوت به معامله چنین نیست. دو نمونه رایج آن، نمایش کالا و آگهی تبلیغاتی است که...
همین که ایجابی ارائه شد، یا قبول میشود یا خاتمه مییابد و هیچ ایجابی برای همیشه باز نمیماند. ختم ایجاب پنج مسیر دارد: رجوع پیش از قبول، رد از سوی قبولکننده که ایجاب متقابل هم در همین دسته است، انقضای مهلت، عدم تحقق شرط، و فوت یکی از طرفین.
مهمترین استثنای این درس اما جای دیگری است. قاعده کلی میگوید قبول باید به ایجابکننده ابلاغ شود، ولی قاعده پستی از آن جدا میافتد: قبولی که با نامه پستی ارسال شود، از همان لحظه پستشدن نافذ است، حتی اگر نامه دیر برسد یا گم شود.
هنوز نظری ثبت نشده
اولین نفری باشید که نظر میدهید
ثبت نظر